Hallo Karin,
Iets over die Orshoftherapie zal ik hieronder weergeven. De betreffende
folder had ik gescand, maar dat is een heel lang verhaal. Als iemand het
hele verhaal wil lezen, stuur ik het eventueel naar je privéadres. Laat me
dan ook even (op mijn privé email) weten of je ook opgemaakte tekst kunt
ontvangen, dan is het wat overzichtelijker.Uit de voorgeschiedenis van de
betreffende mevrouw zal ik e.e.a. knippen en dan nog is dit een lang
verhaal. De toegepaste therapie staat achter de dubbele lijn, de rest is het
whiplashverhaal van die mevrouw.(En dat ben IK NIET )
Aan het eind van dit bericht mijn eigen gedachten hierover.
Nou daar komt de (gedeeltelijke) folder dan:
Hij is getiteld:
[WHIPLASH OP Z'N KOP
In deze folder staat het persoonlijke verslag van een vrouw die jarenlang
door het leven ging als whiplashpatiënt. Ze beschrijft hoe ze heeft leren
inzien dat chronische klachtenpatronen (zoals o.a. whiplash) vanuit de
klassieke geneeskunde worden behandeld door, de symptomen te bestrijden,
terwijl er dieper liggende oorzaken aan ten grondslag liggen die met een
relatief eenvoudige, maar fundamenteel andere benadering wel kunnen wonden
verholpen.
Whiplash: in één klap verandert alles...
Dat was bij mij ook het geval.
Op 30 maart 1993 kreeg ik met mijn auto geen voorrang op een voorrangsweg:
frontale botsing, <knip
Diagnose: whiplash (doet u maar een paar weken rustig aan!). Het begin van
jarenlange ellende. Van pijn, beperkingen, heel veel onbegrip, vermoeidheid
et cetera. Mijn dochtertje was toen anderhalf. Ik heb haar lange tijd niet
zelf kunnen verzorgen.
Met behulp van diverse therapieën moest ik weer 'tot leven' worden gebracht:
Logopedische begeleiding: <knip
Fysiotherapie: <knip
erna altijd vier tot vijf dagen hondsberoerd (hoofdpijnen; nek- en
rugpijnen;
misselijkheid; braken; moe).
Ik kreeg tips en hulpmiddelen om de activiteiten in mijn leven draaglijker
te maken:<knip
Ik ben (met onderbrekingen) twee jaar onder behandeling geweest.
Acupunctuur: 12 behandelingen.<knip
Manuele therapie: driekwart jaar bij de Stichting Manuele Geneeskunde
Eindhoven.
Hier kreeg ik neuropsychologische onderzoeken en gelukkig ook erkenning.
Later werd ik 'gemanipuleerd', maar dat was een regelrechte ramp. <knip
Ik liet me niet meer manipuleren, maar ik had hier de erkenning gevonden dat
er echt iets me mis was. Ook waren de bezoeken aan deze arts zinvol met
betrekking tot mijn ex-man. Hij kreeg hier de uitleg over waarom ik een
andere vrouw geworden was na het ongeluk, waarom ik emotioneel zo veranderd
was, en fysiek en intellectueel.
Ik werd lid van de NSWP Daar ontmoette ik medepatiënten en daar was ik heel
gelukkig mee. Eindelijk mensen die me zonder uitleg begrepen. Ik kreeg
bevestiging en tips om het leven zo draaglijk mogelijk in te delen.
Ook kreeg ik tijdens de eerste bijeenkomst het inzicht om me niet meer te
laten kleineren en manipuleren door mijn ex-man.<knip
Fysiek ging het steeds slechter met me, daarom bezocht ik een natuurarts.
<knip
<knip
een
internist te gaan...
Alles bij elkaar genomen: jarenlang ploeteren bracht mij zover dat ik zelf
voor mijn dochtertje kon zorgen en 'redelijk' met mijn pijnen en beperkingen
kon omgaan. Mijn dagen zagen er zeer gestructureerd uit, dat was voor mij de
manier zo zelfstandig als mogelijk was te leven.<knip
Na 5 jaar was ik totaal uitgeput. Ik voelde me gebroken, afgetakeld, zonder
energie <knip
Via een kennis kreeg ik de titel van het boek "Op weg naar de energetische
mens" in handen. Daar was ik in geïnteresseerd: energie!
Ik kocht het boek en begon te lezen, maar dat was moeilijk voor mij. De
regels dansten over de bladzijden en wat ik eerder gelezen had, was ik al
snel weer vergeten. Het duurde dus een tijd voordat ik het boek echt goed
gelezen had, maar het kwartje was gevallen.
De schrijver van het boek, dr.Yvo van Orshoven, besefte dat ook hij, als
arts, te veel bezig was met het bestrijden van symptomen. Hij wilde de
werkelijke oorzaak aanpakken, hij wilde gezondheid. Dit klonk me als muziek
in de oren. Ik wilde naar zijn trainingscentrum "Orshof' te Neerglabbeek om
hem te ontmoeten. En ik ging...
In een integraal consult ging dokter Van Orshoven op een persoonlijke wijze
in op vele belangrijke aspecten van mijn persoonlijk functioneren en de
achtergronden daarvan.
Ik was op mijn gemak en voelde me serieus genomen. We zouden niet nog weer
eens symptomen gaan bestrijden, maar ze laten voor wat ze waren. We zouden
leven voelen en van het leven genieten zoals het is. Leren opkomen voor
gezonde behoeften.
Na dit integraal consult was het mij duidelijk dat ik het basisprogramma
wilde gaan volgen.
====================================================================
Begin februari 1998 startte ik met de cursus, en dat was meteen erg
confronterend voor mij: de hele dag voelen, nog meer pijn voelen. Terwijl ik
geen pijn (meer) wilde voelen... die had ik al zoveel!
Cursisten deden massage -oefeningen met elkaar. Toen iemand uit de groep mij
wilde masseren, maakte ik duidelijk dat vooral mijn nek niet aangeraakt
mocht worden... Dat was voor de therapeuten aanleiding om me direct te
begeleiden op mijn weg naar gezondheid: ze kneedden mijn nek intensief en
diep. Ik schreeuwde het uit van de pijn, terwijl zij me hielpen om bij
mezelf te blijven en van binnenuit die enorme 'bal' emoties/frustraties/pijn
te uiten. Ik schreeuwde en huilde en voelde ook een soort van stroming in
mijn lichaam ontstaan. De koude kille hardheid voelde ik met die emoties uit
mijn lijf vloeien.
Ik voelde na deze intense ervaring warmte in mijn nek, en soepelheid. Ik
kon van links naar rechts soepel bewegen. Ook ervoer ik contact en begrip,
ik voelde me mens, respectvol behandeld en liefdevol opgevangen.
Ik mocht zijn wie ik was, met al mijn verdriet, angst, boosheid en andere
emoties. Ik mocht ze laten zien en werd daar zelf beter van.
Zo verging dat ook mijn vermoeidheid. Vastgekoppeld aan emoties liet ik ook
deze 'bal' uit mijn lichaam stromen en voelde ik de energie en warmte die ik
vijf jaar niet meer gevoeld had. Later in de week werd mijn nek nog losser
en kon ik weer omhoog kijken. Mijn geluk kon niet meer op: ik kon de lucht
weer zien.
Tijdens deze confrontaties: 'contact' maken met je lichaam c.q. pijnen
(middels diverse soorten oefeningen) kwamen er allerlei emoties los, ondanks
het feit dat ik probeerde alles onder controle te houden. Het loskomen van
mijn emoties werkte bevrijdend en maakte me uiteindelijk warm en energiek.
Overigens was ik zeer verbaasd dat ik (de flinke, sterke Anne-marie!) zoveel
emoties had opgekropt. Onbewust had ik vooral door mijn flinke gedrag naar
buiten, van mijn hart een moordkuil gemaakt. Mijn onderbewustzijn was een
vergaarbak was van onverwerkte gevoelens, frustraties die ik gekoesterd had
en onvervulde wensen.
Whiplash, een echte moordkuil.
(citaat uit "Op weg naar de energetische mens"):
Spanning ontstaat precies op de plaatsen waar we frustraties wegdringen.
Deze spanning wordt voortdurend opgevoerd om deze gevoelens te kunnen
blijven onderdrukken.
Er broeit wat onder dat deksel. We moeten dus telkens meer kracht investeren
en bovenop dat deksel gaan zitten om het niet te laten openklappen.
Tenslotte zal die opgekropte spanning zich uiten als een ogenschijnlijk
'onverklaarbare' pijn.
Tot de dokter een of ander medisch lichamelijk georiënteerde diagnose
gevonden heeft, wat als plausibele verklaring door beide partijen kan worden
geaccepteerd.
Whiplash gooit de moordkuil open!
Na vijf dagen de cursus op Orshof gevolgd te hebben; met zeer intensieve
belevingen, ervaringen, confrontaties, bewustwordingen en emoties, kwam ik
als herboren weer thuis.
Ik voelde me bevrijd uit mijn eigen gevangenis. In die vijf dagen was alles,
echt alles veranderd...
Ik nam mijn 6-jarige dochtertje op mijn nek (!), ik stoeide met haar, zij
mocht op mij paardje rijden, we speelden circus op bed. We gingen fietsen,
zij bij mij achterop. en wel over de crossbaan - jippie! We bezochten een
waanzinnig pretpark en samen beleefden we de sensaties van vele attracties.
En het allerbelangrijkste voor ons was: mijn dochtertje kon me spontaan
omhelzen (aan m'n nek trekken en hangen). Hier had ik 5 jaar stilletjes
naar verlangd.<knip
Gesterkt door deze grote verandering kreeg ik weer hoop en begon ik weer
echt te leven. Ik ben hard aan mezelf gaan werken: dagelijks Orshof
oefeningen zoals mediteren, ademhalingsoefeningen, masseren, pijnoefeningen,
veel spelen met mijn dochtertje, fitness, belasting verhogen, maar dan op de
juiste manier. De pijn niet meer uit de weg gaan. En vooral alles goed
navoelen, dat was het moeilijkste. Genieten van je lichaam in zijn
oorspronkelijkheid. Ik ben gaan openstaan voor vernieuwing en het leven
zelf. En heb doorzien dat het chronische pijnpatronen zijn waarin ik was
vastgelopen.
Ik ben niet de enige die genezen is van een whiplash!
Overigens is whiplash niet de enige klacht waarmee men bij Orshof terecht
kan.
Orshof is een cursuscentrum voor levensvraagstukken en chronische klachten
zoals bijvoorbeeld ME, lage rugpijn, artrose en depressies.
=================================================================
(Kosten ong.f 400,- per dag, maar dat staat niet in de folder)]
Mijn eigen gedachten hierover:
Zoals met zoveel dingen hoor je alleen de succes verhalen, wat er fout gaat
hoor je nooit.
Er genezen trouwens wel meer mensen van een whiplash hoor, zelfs helemaal
vanzelf, dat hangt van heel veel faktoren af. De juiste of zelfs geen
behandeling in het begin, waar de eventuele beschadiging zit enz. Als je
alleen je spieren en banden verrekt hebt bijv. geneest dat waarschijnlijk
wel op den duur, is er zenuwletsel bij, dan moet je het maar afwachten.
Ook leert je lichaam soms storingen in je functioneren door een beschadiging
zelf weer opvangen zodat het lijkt alsof je "genezen" bent.
(zie ook het andere mailtje over tegenstrijdigheid)
groetjes,
Anneke