Aanvulling 1
Ik heb geen tijd gehad om mijn ziektebeeld wat uitvoeriger te beschrijven
toen ik mij aanmeldde voor deze site. Ik kan maar vrij kort achter de
computer zitten, waardoor ik het kort moet houden of na verloop van tijd
weer verder schrijf. Iets wat ik met dit bericht doe.
Ik kreeg vorig jaar een auto-ongeluk. Ik ben met een ambulance naar het
ziekenhuis vervoerd. In het ziekenhuis zijn een aantal onderzoeken geweest,
zoals röntgenfotos, scans, bloedonderzoek, en ga zo maar door. Zelf weet ik
er niet veel meer van. Ik weet alleen nog dat onze auto tegen die van een
ander stond. De dag erop werd ik door mijn neurologe ontslagen, daar ik ook
thuis kon genezen. Het vermoeden was een whiplahs. Ik kreeg een paar
pijnstillers mee en een verwijsbrief voor de fysiotherapeute.
De pijnstillers waren een lachertje, paracetamol. Kon ik echt niet meeleven.
De huisarts is diezelfde dag nog langs geweest toen ik thuis was. Heeft mij
tramadol voorgeschreven. Ik heb daar baat bij.
De fysio is begonnen en sinds een paar maanden, (november) ga ik zelfstandig
op de fiets naar mijn therapeute toe. We doen allerlei oefeningen.
In december ben ik op aanraden van mijn therapeute ook gestart met
fysio-fitness. Dit bij een andere praktijk, daar de praktijk van mijn
therapeute daar niet geschikt voor is. Ik doe daar conditietraining, fiets
op de hometrainer een 15 min. Daarna nog wat krachttraining om de armen, nek
en schouderspieren te versterken, ongeveer 10 min. Daarna naar huis.
Deze fysio-fitness, krijg ik twee keer in de week. De andere therapie, zoals
evenwicht, concentratie, etc eens per twee weken, bij mijn eerste
therapeute.
Het is zwaar die fysio-fitness, maar ik bemerk dat het wel resultaten
oplevert. Zo kon ik een fles fris die nog niet eerder open was geweest niet
open krijgen, nu inmiddels wel.
Mijn klachten zijn divers en vrij overeenkomend wat bij een whiplahs-patiënt
hoort. Veel hoofdpijn, weinig energie, snel moe, slechte concentratie,
desoriëntatie, traag in alles, dingen moeilijk kunnen onthouden, pijnen in
het hele lichaam die soms te relateren zijn, maar soms ook niet. Dove en
tintellende armen en benen, veel duizelingen, dingen niet tegelijk doen, etc
Er is wel verbetering opgetreden sinds het ongeluk. De tintelingen zijn
afgenomen, ik kan eindelijk ongeveer een half uur ergens mee bezig zijn,
zoals de was ophangen of de afwas doen. Gesprek voeren, etc.
Een half uur recht opzitten op een goede stoel gaat goed, maar moet ik niet
te vaak per dag doen. Ik loop dus veel rond en lig ook regelmatig plat.
Sinds april vorig jaar hebben wij een bed in de huiskamer, zodat ik langer
dan een half uur met hen een gesprek kan voeren. Liggend kan ik dat langer
volhouden.
Een aantal keren geprobeerd de pijnstillers af te bouwen, van drie naar twee
per dag, maar na anderhalve week van proberen en veel meer hoofdpijn etc.
weer op drie over gegaan. We gaan het binnenkort weer proberen, daar ik nu
ook al twee maanden fysio-fitness volg en daarmee ook endorfine opbouw,
lichamelijke eigen pijnstiller, zal ik maar zeggen.
In november heb ik een neuro-psychologisch onderzoek gehad, naar aanleiding
van mijn klachten omtrent geheugen en concentratie. De uitslag bleek dat
mijn geheugen in orde is, maar dat mijn concentratie zeer laag onder het
gemiddelde ligt. Het opnemen van informatie wordt daardoor ook bemoeilijkt
en kan ik ook dingen maar beperkt onthouden. Veel dingen ontgaan mij.
Bovendien moet het niet te snel gaan, dan gaat het gewoon mis en ben ik
binnen een paar minuten van de wijs en zeer vermoeid. Advies is
dagbehandeling in een revalidatiecentrum gericht op whiplahs-syndroom. Het
geheel zal naar de neurologe gestuurd worden, die de verwijzing weer moet
gaan schrijven. Binnenkort heb ik een gesprek met haar.
Overigens kan ik iedereen aanraden altijd iemand mee te nemen naar
belangrijke gesprekken, zoals een neurologe, bedrijfsarts, verzekeringsarts,
advocaat, etc. Deze persoon kan dingen voor je noteren, zodat niet alle
informatie die gespuid wordt verloren gaat. In mijn geval is het mijn man
die mee gaat. Maar je kunt ook denken aan een vriendin, familielid of indien
je lid bent van een een vakbond daar iemand vragen.
Voor het ongeluk, was ik al gediagnosticeerd voor Posttraumatisch Stress
Stoornis (PTSS). Ik heb een aantal trauma's opgelopen, die er voorzorgen dat
ik al wat vermoeid was en stressgevoelig ben.
Ik heb geen schuld aan het ongeluk, de tegenpartij heeft niet uitgekeken en
treft alle blaam. In de procedure die wij gestart zijn (met advocaat) komt
ook dit deel aan bod en maakt de zaak er niet anders op.
Echter een aantal dingen zijn duidelijk terug te voeren op het ongeluk en
dat zal ook met nadruk worden uitgemolken.
Ik houd mij er niet zo mee bezig, heb daar de energie niet voor, mijn man
regelt die zaken samen met de advocaat, zodat ik mij meer kan richten op
mogelijke genezing of anders nog wat vooruitgang in mijn ziektebeeld.
Ik heb inmiddels meer inzicht gekregen in whiplahs door er ook over te
lezen, boeken uit de bibliotheek te laten halen en zo.
Ik weet inmiddels dat het een lange weg is. Zes maanden na het ongeluk en nog
steeds veel pijn of weinig verbetering in een aantal dingen en achteruit gang
in de dingen, maken dat je whiplahs-syndroom hebt, volgens een boekje.
Ik was hoopvol gestemd, toen ik in een van die boekjes las dat ongeveer 80%
geneest. Ik ben nu bijna een jaar verder en merk verbetering, gaat nu heel
langzaam, maar goed. Ik ga nog twee jaar knokken en hopen op die 80%.
Wanneer dat niet zo is, stel ik mijn plan bij.
Ik leef bij de dag en doe de dingen ook bij de dag. In mijn geval is het een
voordeel dat ik geen druk gezinsleven heb. Een nadeel is wel, dat ik nu niet
meer met mijn man uit kan naar concerten, films, toneel, etc. En zo zijn er
nog wel meer nadelen.
Onze hond zorgt er in elk geval voor, dat ik elke dag 15 - 30 minuten
wandel. Door een positieve instelling zoek ik ook steeds naar kleine klusjes
die ik ook als oefening kan zien. Afwassen is nu niet een bezigheid die ik
graag deed, maar nu is het een oefening voor mij en zo bekijk ik het ook.
Maak hier en daar van het onaangename wat aangenamer.
Tot zover mijn aanvulling op mijn introductie wie ik ben en wat er zoal in
mijn leven rondom whiplahs aanwezig is.